Moonsorrow — Unohduksen lapsi letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Unohduksen lapsi" de Moonsorrow.
Letra
Katkennut terä kädessäni,
verivana rinnallani.
Vain tyhjä huotra maahan tallattuna
seuraa kun lähden taas.
On vihollinen kaadettu,
voittamaton voitettu.
Veistettyä lihaani pelko jäytää.
Tuo viima hyytävä
nimeäni kuljettaa.
Punainen veri piirtää
merkin maahan routaiseen.
Vuoren rinnettä
huurre kapuaa.
Kuin hetkeään odottaen
laelle kotka vain jää.
Taas vaihtaa tuuli suuntaa,
se vainajia syleilee ja kivet murentaa.
On metsä autio
ja pilvet paenneet.
Katson henki höyryten
kun kaikki hiljalleen jäätyy.
Vain viima hyytävä
nimeäni kuljettaa.
Lopulta tiedän sen
mitä tulin täyttämään.
Vuoren rinnettä
taivas kuristaa.
Pelotta tarkkailee hän
jonka siivet vielä kantavat.
Yksin tuulta vastassa
seisoo orpo taistojen.
Siintää metsä keihäiden
rannassa taivaan punaisen.
Se raivo lailla ukkosen
silpoo rivit nöyrtyvien.
Sudet talosta kuoleman
suovat henkäyksen viimeisen.
Yksin tuulta vastassa
on lapsi tuon teurastuksen.
Ei vanhus sano sanaakaan,
vain haaskalinnut taivaalla tarinansa tuntevat.
Multaan hautaan kappaleet
raudan väsymättömän.
Matkan lopussa ei jäljelle jää mitään.
Vielä viima hyytävä
lauluani kuljettaa.
Merkki routaisessa maassa
aikaan katoaa.
Vuoren rinnettä
huurre kapuaa.
Kuin hetkeään odottaen
laelle kotka vain jää.
Siivet revitty mutta kynnet valmiina
loppunsa kohtaamaan.
Sodan maailmaa
pimeys kuristaa.
Pelotta tarkkailee hän
jonka silmät vielä näkevät.
A broken sword in my hand,
a trail of blood on my chest.
Just an empty scabbard trampled to the ground
will follow as I leave again.
The enemy has been slain,
the invincible defeated.
A fear is gnawing my rough-hewn flesh.
The icy piercing wind
my name is carried upon.
Blood o' so red, it draws
a mark on the frozen ground.
And rime is climbing
the mountainside.
As if awaiting its time to come
a solitary eagle stays still.
Yet the wind is changing again,
embracing the dead and eroding what is stone.
The woods are silent
and the clouds are gone.
Through the steam of my breath
all I see is turning ice.
Just the icy piercing wind
my name is carried upon.
And then it becomes clear
what part here is mine.
And sky is strangling
the mountainside.
With no fear in his eyes
the one with wings is watching.
Alone against the wind
the battlefield orphan now stands.
The forest of spears is growing
on the red skyshore.
That rage like thunderstorm
tears the humbling lines.
Wolves from the house of death
now grant the final breath.
Alone against the wind
the child of slaughter now stands.
No, the old man speaks no words
and only the vultures may tell his tale.
Into the soil buried
the shards of untiring iron.
At the journey’s end nothing is to remain.
Still the icy piercing wind
my name is carried upon.
The mark on the frozen ground
will vanish into time.
And rime is climbing
the mountainside.
As if awaiting its time to come
a solitary eagle stays still.
Wings they are torn but claws are ready
to face what might be the end.
And dark is strangling
the world of war.
With no fear in his eyes
the one with sight is watching.
Tradução da letra
Uma lâmina partida na minha mão,
sangue no meu peito.
Apenas um cobertor vazio pisado no chão
sigam-me quando eu sair de novo.
É o inimigo derrubado,
invencível derrotado.
O medo da minha carne esculpida agita.
Aquele último arrepio
o meu nome é carregar.
Sangue vermelho chama
um sinal no chão de seguida.
Encosta
o gelo está a soprar.
Como se esperasse por um momento
laelle, a águia, fica.
Outra mudança de direção do vento,
abraça os mortos e as pedras desmoronam-se.
Há uma floresta deserta
e as nuvens fugiram.
Eu vejo o espírito vaporizar
quando tudo congela lentamente.
Só a última refrigeração
o meu nome é carregar.
Finalmente sei.
o que estou aqui para preencher.
Encosta
o céu está a sufocar.
Sem medo a observá-lo
cujas asas ainda carregam.
Sozinho contra o vento
é uma luta de órfãos.
Alinhar a floresta com lanças
na praia, o vermelho do céu.
Está furioso como um trovão.
destruam as fileiras dos humildes.
Lobos da Casa da morte
dá-me o último suspiro.
Sozinho contra o vento
há uma criança naquela matança.
O velho não diz uma palavra.,
só os abutres no céu sabem as suas histórias.
Pegadas de sepulturas sujas
incansável em ferro.
Não sobrou nada no final da viagem.
Ainda está frio.
Estou a carregar a minha canção.
Assinar num país áspero
o tempo desaparece.
Encosta
o gelo está a soprar.
Como se esperasse por um momento
laelle, a águia, fica.
Asas rasgadas mas garras prontas
para enfrentar o fim.
Mundo da guerra
a escuridão estrangula.
Sem medo a observá-lo
cujos olhos ainda podem ver.
Uma espada quebrada na minha mão,
um rasto de sangue no meu peito.
Apenas uma bainha vazia pisada no chão.
seguirá quando eu sair de novo.
O inimigo foi morto.,
o invencível desertou.
Um medo está a roer a minha carne áspera.
O Vento Gelado
o meu nome continua.
O sangue é tão vermelho, que desenha
uma marca no solo congelado.
E rime está a subir
montanha.
Como se despertasse a sua hora de vir
uma águia soldado fica quieta.
No entanto, o vento está a mudar novamente.,
abraçando os mortos e desgastando o que é pedra.
Os bosques estão silenciosos.
e as nuvens desapareceram.
Através do vapor da minha respiração
só vejo gelo a transformar-se.
Apenas o Vento Gelado
o meu nome continua.
E depois torna-se claro
que parte aqui é minha.
E o céu está a estrangular
montanha.
Sem medo nos olhos
aquele com asas está a ver.
Sozinho contra o vento
o órfão do campo de batalha está de pé.
A floresta de lanças está a crescer
no céu vermelho.
Aquela raiva como trovoada
rasga as linhas humilhantes.
Lobos da casa da morte
agora dá o último suspiro.
Sozinho contra o vento
a criança de slaughter está de pé.
Não, o velho não fala nada.
e só os abutres podem contar a sua história.
No solo enterrado
os fragmentos de ferro incansável.
No fim da viagem, nada resta.
Ainda o Vento Gelado
o meu nome continua.
A marca no solo congelado
desaparecerá no tempo.
E rime está a subir
montanha.
Como se esperasse o seu tempo para vir
uma águia solitária fica quieta.
As asas estão rasgadas, mas as garras estão prontas.
enfrentar o que pode ser o fim.
E o escuro estrangula
o mundo da guerra.
Sem medo nos olhos
aquele com visão está a ver.