Mokoma — Punamultaa letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Punamultaa" de Mokoma.
Letra
Käperryn sinun kainaloon,
haen varjostasi suojaa.
Itken itkuni rintaasi vasten,
tunnen ettet huomaa.
En saa selkoa tuulistasi,
sinä puhallat toiseen suuntaan.
Ja vaikka kylmä on povesikin,
aion maatua sinun huomaan.
Tähän vereni lasketaan,
pisara kerrallaan muurataan.
Kauneinkin kukka vielä kuihtuu,
suurinkin runko halkeaa.
Ei kasva viljasato, kuivuu.
Tätä maata lapset kiroaa,
se on punamultaa.
Kuuroihin korviin huutoni hukkuu,
ei edes kaiku vastaa.
En löydä oikeaa polkua,
etkä sinä voi tulla vastaan
Minäkö meistä, olen se paha,
vai heikompi ainoastaan?
Kuinka kaltoin voi kohdellakkaan,
äiti omaa lastaan.
Tähän vereni lasketaan,
pisara kerrallaan muurataan.
Kauneinkin kukka vielä kuihtuu,
suurinkin runko halkeaa.
Ei kasva viljasato, kuivuu.
Tätä maata lapset kiroaa,
se on punamultaa.
Tähän vereni lasketaan,
pisara kerrallaan muurataan.
Kauneinkin kukka vielä kuihtuu,
suurinkin runko halkeaa.
Ei kasva viljasato, kuivuu.
Tätä maata lapset kiroaa,
se on punamultaa.
Tradução da letra
Estou a enrolar-me no teu Sovaco.,
Vou abrigar-me na tua sombra.
Choro no teu peito.,
Sinto que não reparaste.
Não posso explicar os teus ventos.,
explode para o outro lado.
E mesmo que o frio seja o seio,
Vou deitar-me contigo.
É aqui que o meu sangue conta.,
uma gota de cada vez, são de alvenaria.
Mesmo a flor mais bonita ainda murcha,
as maiores fissuras no casco.
Sem cultura, sem secagem.
Esta é a maldição das crianças do campo.,
é ouro vermelho.
Em ouvidos surdos o meu choro afoga-se,
nem um eco responderá.
Não consigo encontrar o caminho certo.,
and you can't come face to face
Eu sou o malvado,
ou apenas mais fraco?
Como sou maltratado,
a mãe com o próprio filho.
É aqui que o meu sangue conta.,
uma gota de cada vez, são de alvenaria.
Mesmo a flor mais bonita ainda murcha,
as maiores fissuras no casco.
Sem cultura, sem secagem.
Esta é a maldição das crianças do campo.,
é ouro vermelho.
É aqui que o meu sangue conta.,
uma gota de cada vez, são de alvenaria.
Mesmo a flor mais bonita ainda murcha,
as maiores fissuras no casco.
Sem cultura, sem secagem.
Esta é a maldição das crianças do campo.,
é ouro vermelho.