Marianne Weber — Buiten Bloeien De Violen letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Buiten Bloeien De Violen" de Marianne Weber.
Letra
De zon staat hoog, het is een warme middag
'k Ga naar mijn pa in het verpleegtehuis
Hij is zo alleen, hij heeft zoveel verloren
Z’n glimlach, z’n gezondheid, en z’n thuis
Maar buiten bloeien de violen, buiten speelt de orgelman
Maar ik weet dat hij daar nooit meer, nooit meer van genieten kan
Ooit was hij een sterke kerel, nu zit hij daar bleek en klein
Buiten bloeien de violen, wat kan het leven treurig zijn
Een gang een lift en dan zie ik hem zitten
'k loop naar hem toe hij heeft me niet herkend
Hij zegt niet veel maar even later zie ik
Z’n blik die zegt wat fijn dat je er bent
Maar buiten bloeien de violen, buiten speelt de orgelman
Maar ik weet dat hij daar nooit meer, nooit meer van genieten kan
Ooit was hij een sterke kerel, nu zit hij daar bleek en klein
Buiten bloeien de violen, wat kan het leven treurig zijn
Ik neem hem mee en ga iets met hem drinken
En later gaan we nog een blokje om
Dan is 't weer tijd, ik breng hem naar zijn kamer
Ik beloof hem dat ik gauw heel gauw weer kom
Maar buiten bloeien de violen, buiten speelt de orgelman
Maar ik weet dat hij daar nooit meer, nooit meer van genieten kan
Ooit was hij een sterke kerel, nu zit hij daar bleek en klein
Buiten bloeien de violen, wat kan het leven treurig zijn
Tradução da letra
O sol está alto, é uma tarde quente
Vou ver o meu pai no lar .
Ele está tão sozinho, ele perdeu tanto
O sorriso, a saúde, a casa.
Mas fora dos violinos florescem, fora dos órgãos o homem toca
Mas sei que ele nunca mais poderá voltar a gostar disso.
Ele costumava ser um tipo forte, agora está ali sentado pálido e pequeno.
Fora dos violinos florescem, o que pode a vida ser triste
Um corredor, uma boleia, e depois vejo-o.
Estou a caminhar na direcção dele. ele não me reconheceu.
Ele não fala muito, mas um pouco mais tarde vejo
A expressão na cara dele que diz: "Ainda bem que estás aqui."
Mas fora dos violinos florescem, fora dos órgãos o homem toca
Mas sei que ele nunca mais poderá voltar a gostar disso.
Ele costumava ser um tipo forte, agora está ali sentado pálido e pequeno.
Fora dos violinos florescem, o que pode a vida ser triste
Vou levá-lo e tomar uma bebida com ele.
E depois vamos dar uma volta.
Então está na hora outra vez. Vou levá-lo para o quarto.
Prometo que volto em breve.
Mas fora dos violinos florescem, fora dos órgãos o homem toca
Mas sei que ele nunca mais poderá voltar a gostar disso.
Ele costumava ser um tipo forte, agora está ali sentado pálido e pequeno.
Fora dos violinos florescem, o que pode a vida ser triste