Manel — Mort d'un heroi romàntic letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Mort d'un heroi romàntic" de Manel.
Letra
Un cosí de ma mare tenia un bufet pròsper a la ciutat,
Fa molt anys van enviar-m'hi com a jove passant d’advocat.
Vaig trobar una cambra senzilla: una taula, un llit, un mirall
I arribava que era nit tancada,
Que en alguna taverna del centre s’havia fet tard.
Al replà la senyora Manresa passava les hores cosint,
Però aquell dia semblava alterada va apropar-se nerviosa i va dir:
«Disculpi, no sap com odio venir a demanar-li favors.
L’inquilí del 3r aquest migdia estava com boig i ara pico i no respon…»
A la llum d’un immens canelobre vaig obrir-me pas en la foscor
Avançant entre ombres de mobles repassava les habitacions.
Vaig sentir uns gossos que somicaven, vaig seguir la pista dels plors
I, senyors, com sabran vaig trobar-me
Un gran heroi romàntic mort al menjador.
I tenia una nota ridícula arrugada entre les mans
Plena de dits que jugaven amb trenes,
de postes de sol i donzelles a lloms de cavalls.
Poc després l’inspector s’apuntava el contacte d’un familiar,
Un germà que vivia a la costa amb qui celebraven els sants.
Van tancar-li els dos ulls amb tendresa, van tapar-lo amb un llençol blanc.
En silenci tothom glopejava el te verd que havia escalfat la mestra del quart.
Un mossèn va pregar un pare nostre amb un fil de veu mort de son,
Al costat vam reunir-nos els homes per mirar de treure el cos.
I estirant d’uns turmells sense vida vaig sortir d’aquell menjador.
La senyora Manresa patia «per l’amor de Déu, vigili’n amb els cops!»
Al carrer la carrossa esperava, el cotxer es distreia observant
Un soldats de permís que cantaven sota la llum dels fanals.
Vam contar fins a tres per fer força per pujar el cadàver a dalt.
Un vent fred va gelar l’aire, un fuet petant amb mandra va fer arrancar els
cavalls.
I seguia amb la nota ridícula arrugada entre les mans,
Plena de crits en el buit, de desigs violents,
de tempestes que enterren vaixells dins el mar.
Plena de dones rient d’ulls sanguinolents
De bellesa que no deixa espai per pensar.
Plena de muses ferides per sempre
Per claus rovellats en cançons de poetes vulgars.
Plena de salts infinits on t’esperen immòbils,
Per si vols passar-hi, uns gimnastes de glaç.
Plena de besties bavoses a punt d’enfrontar-se
En combat desigual amb els presos cristians.
Plena de nens espantats que miren
Si arriben els pares sota la pluja constant.
Plena de joves erectes que arramben
Pubilles guarnides pel ball del diumenge de rams.
Plena de braços que s’alcen i paren un taxi
Sortint de sopars amb amics que se’n van.
Plena de «Creu-me ho intento, però a estones
Sospito, morena, que això no s’aturarà mai.»
Tradução da letra
Uma prima da minha mãe tomou um pequeno-almoço próspero na cidade.,
Muitos anos mandaram-me para lá como um jovem advogado estagiário.
Encontrei um quarto simples: uma mesa, uma cama, um espelho
E chegou a hora de fechar a noite,
Que, numa taverna do centro, se atrasou.
Na aterragem, a Sra. Manresa passou horas a costurar.,
Mas aquele dia parecia alterado quando ele se aproximava nervoso e disse::
"Desculpe, não sei como odeio vir pedir-lhe favores.
O ocupante do dia 3 estava louco e agora pico e não responde…»
À luz de um imenso candelabro, Abri-me para entrar na escuridão.
Mover-se entre sombras de móveis passou por cima dos quartos.
Eu ouvi alguns cães que somicaven, eu segui o rasto de lágrimas
E, cavalheiros, como vou encontrar-me
Um grande herói romântico morto na sala de jantar.
E tinha um bilhete ridículo enrugado entre as mãos
Cheio de dedos que brincavam com as tranças,
de pôr-do-sol e donzelas montando cavalos.
Pouco depois de o inspector ter notado o contacto com uma família,
Um irmão que vivia na costa e celebrava os santos.
Eles estavam próximos a ele os dois olhos com ternura, eles cobrem-no com um lençol branco.
Em silêncio todos glopejava o chá verde que tinha sido aquecido pelo professor do quarto.
Um padre rezou a um Pai Nosso com um fio de voz, a morte do filho.,
A seguir, encontramos os homens para tentar remover o corpo.
E puxando alguns tornozelos sem vida saio daquele quarto.
A Sra. Manresa sofreu "pelo amor de Deus, vigilante com os socos!»
Na rua o carro alegórico era esperado, o motorista está distraído olhando
Um soldado de licença que cantava sob a luz das lâmpadas da rua.
Contamos até três para fazer força para subir o cadáver no topo.
Um vento frio congelava o ar, um chicote petant com preguiça começou o
cavalo.
E continuou com a nota ridícula enrugada entre as mãos,
Cheio de gritos no vazio, desejo em violência,
de tempestades que se enterram no mar.
Cheio de mulheres a rirem - se dos seus olhos sanguinolentes
Beleza que não deixa espaço para pensar.
Cheio de musas feridas para sempre
Para chaves rovellats em canções de poetas vulgares.
Cheio de saltos o infinito onde se espera imóvel,
Se quiseres mudar-te para lá, alguns ginastas de gelo.
Cheio de bestas balas até ao rosto
Em combate desigual com os prisioneiros cristãos.
Cheio de crianças assustadas que parecem
Se chegarem aos pais sob a chuva constante.
Cheia de jovens erectos que arramben
Mar guarnides, pela dança do domingo de ramos.
Cheio de armas que se levantam e param um táxi
Deixar o jantar com os amigos que vão.
Cheio de " Acredita em mim eu tento, mas às vezes
Suspeito, morena, que isto nunca vai parar.»