Frank Boeijen — Aphrodite letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Aphrodite" de Frank Boeijen.
Letra
Sommigen zeggen dat liefde een leugen is
Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren
Sommigen zeggen dat haat de waarheid is
Jammer voor hen maar die zijn verloren
En ik weet niet goed bij wie ik hoor
Ik loop er maar wat tussendoor
Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
Het kan zijn dat liefde een vermomming is
En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid
Het kan zijn dat vriendschap een excuus is
Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid
En ik weet niet goed wat ik denken moet
Vrienden genoeg zelfs in overvloed
Ik zeg dit met een trillende stem
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
In elke voorbijganger schuilt een vriend
Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar
Is het de angst voor bezit of voor verlies
Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar
Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb
Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben
Want weet je dat ik vertrouwen in je heb
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
Je weet ik ben een man van weinig woorden
Als het gaat over het diepste van de ziel
Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde
Viel die angst zo maar in het niet
En hier staan we dan aan de kust van de zee
Daar heb je het schip en het neemt ons mee
Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
En er geen middelen meer voor nodig zijn
Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan
Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan
Dan leven we voort als een oude legende
Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald
En ik hoop dat degene die de verteller is
Eindelijk ziet wie hij werkelijk is
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
Tradução da letra
Alguns dizem que o amor é uma mentira
Que Afrodite não nasceu do mar
Alguns dizem que o ódio é a verdade
É pena para eles, mas estão perdidos.
E não sei a quem pertenço.
Só estou a verificar.
É melhor não me conhecer assim tão bem.
Agora que finalmente vejo quem realmente és
Pode ser que o amor seja um disfarce.
E que tudo é uma sombra da realidade
Pode ser que a amizade seja uma desculpa
Para não te perderes na solidão
E não sei o que pensar.
Amigos o suficiente mesmo em abundância
Digo isto com uma voz trémula.
Agora que finalmente vejo quem realmente és
Em cada transeunte espreita um amigo
Quando estamos tão afastados?
É o medo de posse ou perda?
Talvez seja por isso que temos tanto medo um do outro.
Posso dizer que tenho tudo.
Posso dizer que não estou perdido.
Porque sabes que tenho fé em ti.
Agora que finalmente vejo quem realmente és
Sabes que sou um homem de poucas palavras
Quando se trata do mais profundo da alma
Mas desde o dia em que me furaste o coração
Se ao menos esse medo falhasse
E aqui estamos nós na costa do mar
Ali está a nave e está a levar-nos.
Talvez seja boa sorte. talvez Doa.
Quando finalmente vemos quem realmente somos
Quando finalmente vemos quem realmente somos
E não são necessários mais recursos
Nenhum pó nenhum espírito nada de existência terrena
Mas foi para o desconhecido para sempre
Então viveremos como uma velha lenda
Que é contado na mesa à noite
E espero que aquele que é o contador de histórias
Finalmente vê quem ele realmente é.
Quando finalmente vemos quem realmente somos