Bram Vermeulen — Ik Was Erbij letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Ik Was Erbij" de Bram Vermeulen.
Letra
En in wat eens de loopgraaf was
Nu een modder plas
Biedt het lijk van een soldaat
Nog het enig houvast
En recht op tegen de wand
Een kameraad
Beide benen zijn verdwenen
De dood in zijn gelaat
En alleen de rug nog zichtbaar
Naast het smal plankier
Geduwd niet uitgegleden
De officier
En er schreeuwt er een voluit
Als hij de armen uitgespreid
De volle laag ontvangt
Het einde van zijn strijd
En het lichaam van een man
Hangt in het prikkeldraad
Geraakt onder zijn helm
Gezicht zonder gelaat
Vertel van die verschrikking
Maar niet aan mij
Ik hoef niet meer te weten
Ik was er bij
En tegen over elkaar
Twee mannen in het veld
Wie het eerste steekt die leeft
Maar allebei sowieso een held
En 's nachts hoor je ze zingen
Vanuit de loopgraaf aan de overkant
Zo klinken dus de stemmen
Van de vijand
En doodstil op zijn rug
Bedekt onder een vlag
De man zonder benen
Die naar huis toe mag
Vertel van die verschrikking
Maar niet aan mij
Ik hoef niet meer te weten
Ik was er bij
En in de stad viert de soldaat het feest
Dat hij het heeft gehaald
Terwijl in alle bedden van de stad
Voor de liefde wordt betaald
En veilig verder in de hoofdstad
Met het wijnglas in den hand
Toasten de hoge hoeden heren
Op volk en vaderland
Vertel maar van die leugen
Maar niet aan mij
Ik hoef niet meer te weten
Ik was er bij
Ik vond daar mijn dood
En hoewel vergeten gegaan
Geeft het als precies kompas
In deze keer bestaan
Mijn richting aan
Tradução da letra
E no que já foi a trincheira
Agora uma poça de lama
Oferece o cadáver de um soldado
Ainda é a única coisa a que me agarrar
E contra a parede
Camarada
Ambas as pernas desapareceram.
A morte no seu rosto
E só a parte de trás é visível
Ao lado do plankier estreito
Empurrado não escorregou
Oficial
E há um grito por todo o lado.
Quando ele estende os braços
Receber a camada completa
O fim da sua luta
E o corpo de um homem
Pendurado no arame farpado
Atingido debaixo do capacete.
Face sem face
Fala-me do horror.
Mas não para mim.
Não preciso de saber mais.
Eu estava lá.
E uns contra os outros
Dois homens no campo
Quem apunhala primeiro quem vive
Mas são ambos heróis.
E à noite ouvimo-los cantar
Da trincheira do outro lado da rua
Então é assim que as vozes soam.
Do inimigo
E morto de silêncio nas costas
Coberto por uma bandeira
O homem sem pernas
Quem pode ir para casa
Fala-me do horror.
Mas não para mim.
Não preciso de saber mais.
Eu estava lá.
E na cidade o soldado celebra a festa
Que ele conseguiu.
Enquanto em todas as camas da cidade
Porque o amor é pago
E em segurança na capital
Com o wineglass na mão
Brindar aos chapéus altos, cavalheiros.
Ao povo e à Pátria
Fala-me da Mentira.
Mas não para mim.
Não preciso de saber mais.
Eu estava lá.
Encontrei a minha morte lá.
E embora esquecido
Dá-lhe exactamente a bússola
Neste tempo existe
A minha direcção