Shahin Najafi — Ghasam (feat. Amir Azimi & Milad Mofrad) letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Ghasam (feat. Amir Azimi & Milad Mofrad)" de Shahin Najafi.
Letra
قسم به زندگی که مرده,قسم به مرگ اون شهید
قسم به قصه دل و ,که اخرش سر نرسید
قسم به مهر مادری, قسم به یار و یاوری
قسم به اون خدایی که, بین ما کرده داوری
قسم به همه وجود,قسم به سجده و سجود
قسم به لحظه ودا, قسم به مرگ این صدا
قسم به بغض سینه ها, قسم به خیسی نگاه
قسم به اون حقیقتی ,که گم شده توی صدا
به اون طلوع بی نشون به اون همه خط و نشون
قسم به اون حقیقتی که معلومه با رنگ خون
قسم به مرگ گل یاس قسم به هر چیزی که خواست
قسم به اون جوونی که زندگی کرده آس و پاس
قسم به زجه یه مرد واسه رسیدن به نون
قسم به گریه دل و قسم به اسم بی نشون
قسم به زخم دشنه ها قسم به مرد قصه ها
قسم به گرمی وجود قسم به غم این صدا
واسه تلخی زهر نوش واسه حقیقتی خاموش
واسه جدایی دل و واسه یاد تو فراموش
واسه دستای پاکی که به گناهی آلوده شد
واسه خیال آرامش که هیچ وقت اسوده نشد
قسم به چشمای بسته و خواب دروغ
قسم به آدمای مرده شهر شلوغ
قسم به قصه گوی قصه و مرثیه خون
قسم به وسعت عشق و به مرز جنون
قسم به زندگی که مرده,قسم به مرگ اون شهید
قسم به قصه دل و ,که اخرش سر نرسید
قسم به مهر مادری, قسم به یار و یاوری
قسم به اون خدایی که, بین ما کرده داوری
قسم به همه وجود,قسم به سجده و سجود
قسم به لحظه ودا, قسم به مرگ این صدا
قسم به بغض سینه ها, قسم به خیسی نگاه
قسم به اون حقیقتی ,که گم شده توی صدا
6 ساله بود که پدرش مردو, چیزی نداشت جز کفنی که بردو
اون موندو مادری که نا نداشت, دیگه خوشبختی تو زندگی جا نداشت
سقفی که گریه میکرد زیر بارون, غم گرفته بود دم جای خونه
اون شاهد زنده ی اون گریاس, اون فقر و دید تو صورت خواهراش
زندگی توی برهوت محضی که, زنده نیستو اون توش داره جون میده
وقتی زندگیت می یخه از فقری, که تو امان با خواریو زجری
که از چشای درو همسایه جاری, چشات از تیر نگاشون فراری
اون شاهد زنده ی غم و وحشت, اون که بر باد رفت از دست منم
من راوی اون کسایی هستم, که از فقر دخترشونو میفروشن
کارگری که آخر ماه شرمی, میشینه تو چهرشو این زندگی
وضع از دیروز داره بدتر میشه, صبح تا شب سگ دو باز لنگی
از مادری که پسراش توی بندن, نه امیدی چه امیدی اگه برگردن
جلو بندش میریزه واسه دیدنشون, مادر مطمئنی که پسرات زندن؟
وقتی توی مملکت خودت غریبی, جز خفقان از همه چیزی بی نصیبی
تو آدم نیستی اینجا یه کاریکاتوری, تو یه مهره تو دستای یه دیکتاتوری
قسم به اون خدایی که تو میگی هستش, اگه هست پس ما پاک شدیم از تو لیستش
اگه هست پس چرا خفقون گرفت؟, شاید این تیکه زمین از یادش رفته
نمی دونم شاید این خاک نفرین شده, تو بگو چرا زندگی واسه ما مرده؟
تو بگو چرا قسمات همه رنگ بغضه؟, این جواب آدم بودنو مزده؟
زندگی تو زمینی که قسمش دروغه, دعا نکنی داداش خدا سرش شلوغه
قسم به همه وجود,قسم به سجده و سجود
قسم به لحظه ودا, قسم به مرگ این صدا
قسم به بغض سینه ها, قسم به خیسی نگاه
قسم به اون حقیقتی ,که گم شده توی صدا
Tradução da letra
Juro pela vida que morreu, juro pela morte daquele mártir.
Juro pela história do coração e que nunca acabou.
Pelo ladrão e pelo ladrão,
Juro por Deus que julgou entre nós.
Pelos prostrados.
No momento da Veda, juro pela morte desta voz.
Juro pelos Peitos molhados.
Juro pela verdade, perdido na voz.
Ao amanhecer não marcado para toda aquela linha.
Juro pela verdade, que está obviamente pintada com sangue.
Juro, pela morte de tudo quanto lhe aprouve,
Juro pelo jovem que viveu o ace e o pass.
Juro pelo tormento do homem pelo pão.
Juro pelo choro do coração e pelo nome dos não marcados
Juro pela ferida dos autocolantes, Juro pelo homem das histórias.
Juro pelo calor deste som,
Pela amargura do veneno, pela verdade silenciosa.
Pela separação do coração e pela lembrança do teu esquecimento.
Para as mãos puras que foram infectadas com o pecado.
Nunca foi tão fácil pensar em paz.
Pelos olhos fechados e pelo sono,;
Juro pelos mortos lotados da cidade.
Pelo contador de histórias e pelo requiem do sangue.
Juro pela extensão do amor e da loucura
Juro pela vida que morreu, juro pela morte daquele mártir.
Juro pela história do coração e que nunca acabou.
Pelo ladrão e pelo ladrão,
Juro por Deus que julgou entre nós.
Pelos prostrados.
No momento da Veda, juro pela morte desta voz.
Juro pelos Peitos molhados.
Juro pela verdade, perdido na voz.
Ele tinha 6 anos quando seu pai morreu, nada além da mortalha que Bordeaux tinha.
Aquele Mondo, a mãe insuspeita, já não tinha espaço para a felicidade na vida.
O tecto que ela estava a chorar à chuva, ela estava triste em casa.
Ele é uma testemunha viva dessa graça, daquela pobreza e da visão das suas irmãs.
A vida no deserto que não está viva, e ele está a morrer nela.
Quando a tua vida congela da pobreza, estás a salvo com humilhação e sofrimento.
Dos olhos do vizinho actual, os teus olhos fogem das flechas deles.
Sou o testemunho vivo do horror e da tristeza do vento.
Sou o narrador daqueles que vendem a filha da pobreza.
O trabalhador que se senta na cara no final do mês da vergonha.
Está a ficar pior do que ontem, de manhã à noite.
Da mãe cujos filhos estão amarrados, não da esperança. e se eles voltarem?
Tens a certeza que os teus filhos estão vivos?
Quando se é um estranho no nosso próprio país, não se pode fazer nada a não ser sufocar.
Não és uma pessoa. és um cartunista, um louco nas mãos de um ditador.
Juro por Deus que dizes que é, se é, então estamos fora da lista dele.
Se é, então porque é que está a estrangular? Talvez este pedaço de terra tenha desaparecido .
Não sei. talvez esta terra esteja amaldiçoada. diz - me porque é que a vida está morta para nós.
Diz-me porque é que todas as partes da tinta estão a espreitar? Isso é uma recompensa por ser uma pessoa ?
Não reze para que o irmão de Deus esteja ocupado.
Pelos prostrados.
No momento da Veda, juro pela morte desta voz.
Juro pelos Peitos molhados.
Juro pela verdade, perdido na voz.