Moonsorrow — Jumalten Kaupunki/Tuhatvuotinen Perintö letra e tradução

A página contém a letra e a tradução em português da música "Jumalten Kaupunki/Tuhatvuotinen Perintö" de Moonsorrow.

Letra

Tuhannen vuotta olemme kulkeneet
eksyksissä, etsien kadotettua kansaamme, ja katso!
edessämme avautuu tie jumalten kaupunkiin.
Tuon laakson pohjalla
taivaiden tornien ympäröimänä.
Joet vilkkaat risteävät
aikaa ammoista kuljettaen.
Saattue pysähtyy
lämpimään sateeseen.
Jossain kaukaisuudessa
pronssitorvi soi — kuunnelkaa!
Tie aukenee laaksoon,
vedet ain' virtaa alaspäin.
Ikuisuuteen aika vie,
kultaiseen taloon jumalten.
Ukkonen valaisee
seinämät vuorten jylhien.
Vesi rummuttaa kattoa metsän
sen kansaa raviten.
Tuhannen vuotta kulunut kai
on siitä kun täältä lähdimme.
Vihdoin olemme kotona
kaupungissa ikuisten.
Tie aukenee laaksoon,
vedet ain' virtaa alaspäin.
Ikuisuuteen aika vie,
kultaiseen taloon jumalten.
Puisen pöydän äärellä
esi-isät juhlivat.
Sirpaleissa rikotun lumouksen
jalat veressä tanssien.
Vesi kadonneen järvenselän
iäisyydessä lepää.
Heikko pinta peilityyni väreilee
vain kosketuksesta ihmisen.
Tuhannen vuotta ja veljet toisensa pettävät.
Niin jumalten kaupungin
kauneus edessämme katoaa.
For a thousand years we have wandered,
seeking for our forsaken people, and lo!
before us is the path to the city of the gods.
At the bottom of that valley
surrounded by heavenly towers.
There cross two brisk rivers
carrying long gone time.
Here the company will stop,
resting in the warmth of rain.
Somewhere far, far away
sounds a bronzen horn — hearken!
Path leads to a valley,
waters running downwards.
To eternity our time shall lead us,
to the golden house of the gods.
At the flash of lightning
the dreary mountains unveil.
Water pounds the green vault,
nourishing the woodland folk.
A thousand years may have passed
from the moment we left our home.
At last have we returned
to the city of the eternal.
Path leads to a valley,
waters running downwards.
To eternity our time shall lead us,
to the golden house of the gods.
Our forefathers, they feast
around a wooden table.
In the fragments of a broken spell
they dance with blooded feet.
The open, forsaken lake
is sleeping in forever.
The frail unrippled breaks
only at the touch of man.
A thousand years
for a brother to betray brother.
And the beauty of the city of the gods
will vanish before our eyes.

Tradução da letra

Por mil anos passamos
perdidos, em busca do nosso povo perdido, e eis que
antes de nós Abre o caminho para a cidade dos deuses.
No fundo daquele vale
rodeado por torres do céu.
Rios ocupados a Intersectar
a tirar tempo do vapor.
Paragens do comboio
chuva quente.
Algures à distância
ouve!
A estrada abre-se para o Vale,
as águas não estão a fluir para baixo.
O tempo leva uma eternidade,
a Casa Dourada dos deuses.
Trovão brilha
as paredes das montanhas.
Água a tocar no tecto da floresta
nutrindo o seu povo.
Passaram mil anos, acho eu.
é desde que saímos daqui.
Finalmente estamos em casa.
na cidade do Eterno.
A estrada abre-se para o Vale,
as águas não estão a fluir para baixo.
O tempo leva uma eternidade,
a Casa Dourada dos deuses.
Junto à mesa de madeira
os antepassados celebram.
O encantamento partiu-se em estilhaços
pés em sangue a dançar.
Água do lago perdido
descansa para sempre.
A fraca superfície do meu espelho vibra
só por contacto com um humano.
Mil anos, e os irmãos enganam-se uns aos outros.
Tal cidade de deuses
a beleza que temos diante de nós desaparece.
Há mil anos que vagueamos,
à procura do nosso povo abandonado, e eis que
diante de nós está o caminho para a cidade dos deuses.
No fundo daquele vale
rodeado por torres celestiais.
Lá cruzam dois rios
levando muito tempo.
Aqui a empresa vai parar,
descansando no calor da chuva.
Algures muito, muito longe
parece uma corneta de bronze!
O caminho leva a um vale,
waters running downs.
Para a eternidade o nosso tempo nos levará,
à casa dourada dos deuses.
No relâmpago
as Montanhas Sombrias revelam-se.
A água pesa o cofre verde.,
alimentando o povo da floresta.
Mil anos podem ter passado
desde o momento em que saímos de casa.
Finalmente voltamos
para a cidade do Eterno.
O caminho leva a um vale,
waters running downs.
Para a eternidade o nosso tempo nos levará,
à casa dourada dos deuses.
Os nossos antepassados comem
em torno de uma mesa de madeira.
Nos fragmentos de um feitiço quebrado
dançam com pés de sangue.
O lago aberto e abandonado
está a dormir para sempre.
As frágeis quebras não travadas
só ao toque do homem.
Mil anos
para um irmão trair o irmão.
E a beleza da cidade dos deuses
desaparecerá diante dos nossos olhos.