Luar Na Lubre — Romance de Don Gaiferos letra e tradução

A página contém a letra e a tradução em português da música "Romance de Don Gaiferos" de Luar Na Lubre.

Letra

I onde vai aquil romeiro,
meu romeiro a donde irá,
camiño de Compostela,
non sei se alí chegará.
Os pés leva cheos de sangue,
xa non pode máis andar,
malpocado, probe vello,
non sei se al í chegará.
Ten longas e brancas barbas,
ollos de doce mirar,
ollos gazos leonados,
verdes como a auga do mar.
-I onde ides meu romeiro,
onde querede s chegar?
Camiño de Compostela
donde teño o meu fogar.
-Compostela é miña terra,
deixeina sete anos hai,
relucinte en sete soles,
brilante como un altar.
-Cóllase a min meu velliño,
vamos xuntos camiñar,
eu son trobeiro das trobas
da Virxe de Bonaval.
— I eu chámome don Gaiferos,
Gaiferos de Mormaltán,
se agora non teño forzas,
meu Santiago mas dará.
Chegaron a Compostela,
foron á Catedral,
Ai, desta maneira falou
Gai fe ros de Mormaltán:
-Gracias meu señor Santiago,
aos vosos pés me tes xa,
si queres tirarme a vida,
pódesma señor tirar,
porque morrerei contento
nesta santa Catedral.
E o vello das brancas barbas
caíu tendido no chan,
Pechou os seus ollos verdes,
verdes como a auga do mar.
O bispo que esto oíu,
al í o mandou enterrar
E así morreu señores,
Gaiferos de Mormaltán.
Iste é un dos moitos miragres
que Santiago Apóstol fai.

Tradução da letra

I onde vai aquil romeiro,
meu romeiro para onde irá,
caminhão de Compostela,
o non sei vai chegar.
Os pêsames cam cheos de sangue,
xa non pode mais andar,
malcheiroso, probe pelos,
não sei vai chegar.
Tem longas e brancas barbas,
olos de doze olhar,
ollos gansos leonados,
verdes como a auga do mar.
- I onde ides meu romeiro,
onde queres chegar?
Caminhão de Compostela
onde teño ou meu fogar.
- Compostela é minha terra,
dezeina sete anos hai,
destaque em sete Sóis,
brilhante como um altar.
- Apanha o min meu velliño,
vamos xuntos camiñar,
eu São trobeiro das trobas
da Virxe de Bonaval.
- Eu chamo-me don Gaiferos,
Gaiferos de Mormaltão,
se agora non teño forzas,
meu Santiago mas dará.
Chegaram a Compostela,
foron à Catedral,
Ai, dessa maneira falou
Gai fé Ros de Mormaltã:
- Obrigado meu Senhor Santiago,
aos vosos pêsames me tes xa,
se me queres matar,
pódesma Senhor puxar,
porque morrerei feliz
nesta Santa Catedral.
E o Cabello das brancas barbas
caíu deitado não chan,
Pechou os seus olhos verdes,
verdes como a auga do mar.
Ou bispo que isto ouviu,
ao í o mandou enterrar
E assim morreu senhores,
Gaiferos de Mormaltan.
Iste é um dois moitos miragres
que Tiago Apóstolo fai.