Liesbeth List — Jaargetijden letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Jaargetijden" de Liesbeth List.
Letra
Het is winter, de sneeuw valt naar beneden
Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras
Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden
Haar liefste lief, de ster van David op z’n jas
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar toch fluistert zij zacht zijn naam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
't Is lente, nieuwe blaad’ren aan de bomen
Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad
Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen
Gierende remmen, stampende laarzen in de straat
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar haar hoop is nooit echt weggegaan
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Het is zomer, de zon schijnt door de ramen
Een mooi terras, grote drukte op 't plein
Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen
Gelaten wachtend op die volgepakte trein
En ze weet wel dat er niemand luistert
Zoveel jaren zijn voorbij gegaan
Toch zal ze hem ooit weer zien
Morgen misschien
Het is herfst, buiten kom je niemand tegen
De storm huilt en de wind heeft vrij spel
En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen
Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel
En ze weet wel dat er niemand luistert
Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Morgen misschien
't Wordt weer winter
Tradução da letra
É inverno, a neve está a cair
Um homem, uma criança, um trenó, a relva branca congelada
Ela olha e olha no passado
O seu querido amor, a estrela de David no seu casaco.
E ela sabe que ninguém está a ouvir.
No entanto ela sussurra suavemente o seu nome
Um dia ela voltará a vê-lo.
Talvez amanhã.
é primavera, nova folha corre nas árvores
As crianças brincam, gritam, riem, brincam
Mas no seu coração ela sente o medo, eles continuam a vir
Travões a gritar, botas de estampar na rua
E ela sabe que ninguém está a ouvir.
Mas a esperança dela nunca saiu.
Um dia ela voltará a vê-lo.
Talvez amanhã.
É verão, o sol brilha através das janelas
Um belo terraço, grandes multidões na Praça
Mas ela só vê os nomes esquecidos.
Saiu à espera do comboio cheio.
E ela sabe que ninguém está a ouvir.
Tantos anos se passaram
No entanto, ela voltará a vê-lo um dia.
Talvez amanhã.
É outono, não se vê ninguém lá fora.
A tempestade chora e o vento é livre
E ela está de volta ao acampamento com frio e chuva.
Mais uma vez ela diz adeus, aos portões do inferno
E ela sabe que ninguém está a ouvir.
Ela escreve o nome dele na janela coberta.
Um dia ela voltará a vê-lo.
Talvez amanhã.
Talvez amanhã.
vai ser Inverno outra vez.