Bram Vermeulen — Maria letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Maria" de Bram Vermeulen.
Letra
Kijk haar daar zitten, alleen in het park
Je kunt haar daar elke dag vinden
Haar mond beweegt, maar zonder geluid
Als ze praat met onzichtbare vrinden
Naast haar puilen haar tassen uit
Vol met belangrijk bezit
Ze zoekt in haar jas naar ze weet niet wat
Maar weet zeker dat het er is
Kijk haar daar zitten, vuil op de bank
Ze likt aan een oud stuk papier
Een zak waar nog wat mayonaise aan zat
En ze drinkt uit een lege fles bier
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe wat ze gisteren deed
Of dat er een morgen is
Ze zit op de bank en kijkt naar het park
Wat haar betreft, is er niets mis
Kijk hoe ze zit in een wolk van vuil
Een asbakhond ruikt aan haar handen
Ze kijkt naar hem maar herkent hem niet
Dan lacht ze hard zonder tanden
Verdomd, ze zingt een of ander lied
Het lijkt nog het meest operette
Opeens staat ze schreeuwend recht overeind
Kwaad op iemand die ik niet zie
Ze weet allang niet meer dat ze hier leeft
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe wat voor werk ze deed
Of wie ze wel helemaal was
Ze zit op haar bank en kijkt naar het park
En de wereld past in haar tas
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Wat doet het ertoe hoe laat of het is
Of dat de zon schijnt vandaag
Ze zit op haar bank en kijkt naar het park
En heeft geen enkele vraag
Kijk hoe ze zit, met drie jassen aan
Haar voeten zijn bloot in haar sloffen
Ze leest in een krant van vorig jaar
Daar raakt ze nooit mee klaar
Kijk haar daar zitten, op haar bank
Binnen een uur is het donker
Dan legt ze de krant dwars over haar hoofd
En slaapt er ijskoud onder
Ze weet allang niet meer dat ze bestaat
Of dat ze Maria heet
Ze droomt dat ze vliegt, hoog in de lucht
Ze zwaaien en zij zwaait terug
Ze ligt op haar bank onder haar krant
En elke droom, die is waar
Kijk haar daar liggen, onder haar krant
Ze vliegt met gemak naar de maan
Tradução da letra
Olha para ela sentada ali, sozinha no parque.
Podes encontrá-la lá todos os dias.
A boca dela mexe-se, mas sem som
Quando ela fala com amigos invisíveis
Ao lado dela, as malas estão a rebentar.
Cheio de bens importantes
Ela está a procurar no casaco por ela não sabe o que
Mas tenho a certeza que está lá.
Olha para ela sentada ali, terra no sofá.
Ela está a lamber um pedaço de papel velho.
Um saco com maionese.
E ela bebe de uma garrafa vazia de cerveja.
Ela não sabe que existe há muito tempo.
Ou que o nome dela é Maria.
O que importa o que ela fez ontem?
Ou que há uma manhã
Ela está sentada no sofá a olhar para o parque.
No que lhe diz respeito, não há nada de errado.
Olha como ela se senta numa nuvem de terra
Um cinzeiro cheira mal nas mãos.
Ela olha para ele, mas não o reconhece.
Depois ri-se muito sem dentes.
Raios, ela está a cantar uma canção.
Parece ser a mais operática.
De repente, ela levantou-se a gritar.
Zangado com alguém que não vejo
Ela não se lembra de viver aqui por muito tempo.
Ou que o nome dela é Maria.
O que importa o tipo de trabalho que ela fez?
Ou quem ela realmente era.
Ela está sentada no sofá a ver o parque.
E o mundo cabe no saco dela
Ela não sabe que existe há muito tempo.
Ou que o nome dela é Maria.
O que importa que horas são?
Ou que o sol brilha hoje
Ela está sentada no sofá a ver o parque.
E não tem dúvidas
Olha para ela, com três casacos.
Os pés dela estão descalços nos chinelos.
Ela lê num jornal do ano passado.
Ela nunca vai acabar com isso.
Olha para ela sentada ali, no sofá.
Vai escurecer dentro de uma hora.
Depois, põe o papel sobre a cabeça.
E dorme gelado debaixo dela
Ela não sabe que existe há muito tempo.
Ou que o nome dela é Maria.
Ela sonha que voa alto no céu
Eles acenam e ela acena de volta
Ela está no sofá debaixo do jornal.
E cada sonho, é verdade
Olha para ela deitada debaixo do jornal.
Ela voa para a lua facilmente