ABN — Breekpunt letra e tradução
A página contém a letra e a tradução em português da música "Breekpunt" de ABN.
Letra
We kunnen niet terug, na what jij me hebt verweten
Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten
Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen
Mijn tong dik en lang, kon iemand mijn stilte maar vertalen
Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht
Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht
Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom
Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon
De koning op zijn troon in zijn verlaten fort
Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord
Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid
What was niet meer is, what de rest is eerbaarheid
Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan
En ruil al je leugens voor een lach en een traan
Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken
Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven
Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven
Op je lippen is de waarheid n maal te veel uitgeschoven
Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven
Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken
Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken
Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste
Op mijn tanden; zie nu zwaar overbelaste
Contrasten op het scherpst van de snee gedreven
Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven
What je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven
Van ons sprookjeskasteel is alleen een rune overgebleven
Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen
En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen
Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken
Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten
In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten
Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten
De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten
Aten en vraten aan al je ledematen
Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten
Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten
Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten
Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier
Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier
Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier
Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier
Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken
Moordzaken doodmaken! De botten kraken, de dolken staken
Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken
Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
De herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt! Kapotbuigen of breken
Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken
Tradução da letra
Não podemos voltar atrás depois do que me acusaste.
A caminho das novas feridas rasgadas
Preciso de suar os sentimentos através de condutas de lágrimas congeladas.
Minha língua espessa e longa, se ao menos alguém pudesse traduzir meu silêncio
Respira, estou a precisar de ar.
Os meus pulmões estão cheios de dores nos nervos fertilizados.
O ritmo do meu gemido, a regularidade de um metrónomo
Das rosas que te dei, costumavas pilotar uma coroa de espinhos.
O rei no seu trono no seu forte abandonado
Eu não estava com fome de culpa, mas tenho isso no meu prato.
Todo o meu mundo se desmorona, eu flutuo na solidão
O que já não era é, o que o resto é honra.
Estou a tremer de medo, mas não te levantes.
E troque todas as suas mentiras por um sorriso e uma lágrima
Que as coisas podiam ter corrido tão mal que nos sentimos durante semanas.
No ponto em que ninguém se curva, o amor pode quebrar muito rapidamente.
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
O que se opõe mais cedo ou mais tarde vai incendiar
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Silêncio porque faltam as palavras certas
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
A memória de ti eu uso como uma cicatriz
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Levei o teu amor pelas costas, não sabia que ia doer.
Eu devia louvar - te, entorpecer a minha dúvida e o meu medo.
Porque ouço as tuas palavras, mas não acredito nelas.
Nos teus lábios, a verdade espalhou-se demasiado.
A impotência agarra - me, se ao menos alguém me pudesse prometer
Que deixámos de trabalhar uns contra os outros, marcando e limitando
Às vezes é melhor relaxar do que processar mais dor.
A cobertura está prestes a rebentar, porque eu mordo mais.
Nos meus dentes; veja agora fortemente Congestionado
Contrastes no mais agudo dos cortes
Sem compaixão, os apagados e apagados
O que disseste preso, fez-me tremer e tremer
Do nosso castelo de contos de fadas só resta uma runa.
Onde o amor não quer viver, onde os sonhos não se realizam
E o ódio e os demónios coroam-se imperador.
Cartuchos de tinta drenados esvaziados pelo seu ferrão.
Dois sacos de carne e nós dos Dedos partiram-se no ponto de ruptura.
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
O que se opõe mais cedo ou mais tarde vai incendiar
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Silêncio porque faltam as palavras certas
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
A memória de ti eu uso como uma cicatriz
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Levei o teu amor pelas costas, não sabia que ia doer.
Quando estávamos presos, devia ter-te deixado odiar-te.
Em vez de falar, as frases explodiram como Granadas.
As palavras caíram como soldados, esvaíram-se em sangue, cheias de buracos de bala.
As muitas coisas que libertei na tua alma
Comeu e comeu todos os seus membros
O passado que esquecemos começou a cheirar novamente
Como ácido nos teus olhos, esse cheiro estava nas tuas narinas.
Eu queria manteiga do peixe, tinha minarina pelos ossos
Cantos abandonados são o eco do nosso rugido
Lágrimas congeladas raspo com um lenço de lixa
Meu querido inimigo, meu predador mais amado
Com alguns idiotas, arrancaste pedaços do meu músculo cardíaco.
Deixa-o provar, deixa-O partir entre as tuas Mandíbulas
Mata os homicídios! Os ossos racham, os punhais atacam
Nunca vais acordar com o teu lençol ensanguentado.
Quebrado no ponto de ruptura onde as minhas palavras saem
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
O que se opõe mais cedo ou mais tarde vai incendiar
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Silêncio porque faltam as palavras certas
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
A memória de ti eu uso como uma cicatriz
Ponto de paragem! Dobrar ou partir
Levei o teu amor pelas costas, não sabia que ia doer.